Rue du Bac, Parijs 1830

Feestdag: 28 november

De Heilige Vincentius á Paulo werd geboren op 24 april 1581 in Pouy bij Dax. Hij studeerde in Toulon, werd tot priester gewijd en behaalde in 1604 zijn baccalaureaat in de theologie. In 1612 werd hij pastoor in Clichy – Parijs. Hij legde de gelofte af zijn leven aan de armen te wijden. Samen met seculiere geestelijken stichtte hij een missiecongregatie, die zich de “lazaristen” noemde, en een vereniging van vrouwen uit de burgerij om de armen en zieken te troosten. Hieruit zijn "de Dochters van Liefde" voortgekomen. Aan de stichting van deze congregatie had Louise de Marillac een belangrijk aandeel. De Dochters van Liefde leefden zonder clausuur en zonder ordekleed en gingen rond in steden en dorpen, verzorgden er zieken, bejaarden en wezen. Ze bekommerden zich om gevangenen en zorgden in de ziekenhuizen voor een georganiseerde verpleging van de zieken.

Catherine Labouré werd op 2 mei 1806 te Fain-les-Moustiers in de Franse Côte d'Or geboren. Haar vader was boer. Het gezin Labouré bestond uit negentien kinderen. Catherine Zoe was het negende in het boerengezin. Het gezin leefde in bittere armoede. Toen Catherine 9 jaar oud was, verloor ze haar moeder. Wat deed ze toen? Ze nam het Mariabeeld van de kast en omhelsde het innig. Ze vroeg aan Maria om voortaan op aarde de plaats in te nemen van haar afwezige moeder. Op 25 januari 1818 ontving Catherine Labouré haar Eerste Heilige communie. Aanvankelijk werkte Catherine als dienstmaagd bij een welgestelde familie. In 1830 trad zij in het klooster van de Dochters van Liefde in Parijs. Vier dagen nadat Catherine in de Rue du Bac was aangekomen, vond de overbrenging van de relieken van de H. Vincentius á Paulo plaats. Deze werden overgebracht uit de Notre-Dame naar de kapel van de Lazaristen, gelegen in de Rue de Sèvres, dicht in de buurt van de Rue du Bac. Die tocht vond onder groot eerbetoon plaats. Ook Catherine was daarbij aanwezig.

Op 18 juli, op de vooravond van het feest van de Heilige Vincentius à Paulo, (die in 1609 naar Parijs was gekomen om daar de congregatie van de "Zusters van Liefde" te stichten) sprak de directrice een opwekkend woord over de devotie tot de Heilige Maagd. Ze gaf alle kloosterzusters een klein stukje linnen van het rochet, dat de Heilige Vincentius gedragen had. Catherine scheurde het stukje, dat ze gekregen had, in tweeën, en stak één van de stukjes in de mond en slikte het door. Ze deed het in de hoop, dat Vincentius genade voor haar zou verkrijgen en dat zij de Heilige Maagd zou mogen zien. Met de gedachte daaraan viel ze in slaap.

1e verschijning: 19 juli 1830

In de nacht van 18 op 19 juli 1830 hoorde Catherine plotseling een stem roepen: "Zuster Labouré!". Ze schrok wakker en richtte zich op. Bij haar bed stond een kind van een jaar of vijf, dat een helder licht uitstraalde. Het was in het wit gekleed. Zuster Labouré, zo zei het, zou naar de kapel moeten gaan. Daar wachtte de Heilige Maagd op haar. Catherine aarzelde nog even. Ze zou de anderen wakker kunnen maken. Maar het kind zei: "Kom, het is half twaalf. Iedereen slaapt. Ga met me mee". Catherine Labouré volgde het kind en liep in het licht, dat het verspreidde. Ze gingen door de slaapzaal, maar niemand werd wakker. Daarna daalden ze de trap af naar de kapel. Het kind raakte met een vingertje het slot van de deur aan en meteen sprong het open. Catherine zag de kapel vol stralend licht. Alle kaarsen en lampen brandden. Het kind leidde de zuster naar de zetel van de directeur van de "Dochters van Liefde". Catherine knielde en wachtte. Toen zei het kind: "Ziehier de Heilige Maagd". Catherine hoorde het ruisen van zijde en zag een dame in een blauwe mantel, met een witte sluier naderen. Ze knielde voor het tabernakel, stelde zich op voor het altaar en ging op de zetel zitten. Het kind - Catherine wist nu, dat het haar beschermengel was - zei, dat ze zich aan de voeten van de dame moest werpen. In één ogenblik is zij neergeknield bij de Allerheiligste, haar handen gevouwen op Haar knieën. Dan begint een lang onderhoud van 2 uur. De H. Maagd vertelt haar, dat God haar wil belasten met een zending. Zij zal daarbij veel moeilijkheden ondervinden. De H. Maagd spreekt hier al over slechte tijden. De gehele wereld zal in verwarring raken door ongelukken van allerlei aard. Het Kruis zal worden veracht; het zal ter aarde worden geworpen. De zijde van onze Heer zal opnieuw worden geopend. Terwijl Zij dit zei, keek Ze zeer bedroefd. Bemoedigend voegde Zij er echter aan toe:

Inmiddels had Catherine aan haar biechtvader, de pater Lazarist Aladel, doorgegeven wat Maria haar over de medaille had gezegd. De pater was voorzichtig en ging er niet direct op in. Enige tijd verliep, waarin aan wat de zuster had gezegd, niet veel aandacht werd geschonken. Toch liet de zaak Aladel niet los. Hij schreef een brief aan zijn medebroeder Le Guillon, waarin hij toegaf, alles eerst als verbeelding te hebben beschouwd. Hij had zuster Labouré er zelfs op gewezen, dat ze er beter aan deed, deugdelijk te leven en Maria na te volgen in plaats van zich bezig te houden met de verschijningen. Maar de zuster had hem gezegd, dat bij de derde verschijning de Heilige Maagd Maria er zich zeer ontevreden over had getoond, dat niet aan haar opdracht werd voldaan. Uiteindelijk besloot pater Aladel een beroep te doen op een hogere instantie dan hijzelf. Hij stelde zich in verbinding met de aartsbisschop van Parijs, Mgr. de Quélen. Hij sprak hem over de medaille zonder de zuster te noemen en hij stelde voor hem een rapport op. Men kon bepaald niet zeggen, dat zij niet meer aan de verschijningen dacht. Ze schreef later: "Ik geloofde zeker, dat ik de Heilige Maagd nog eens zou zien. Mijn leven was er geheel van vervuld." In 1832 kreeg de pater van de aartsbisschop toestemming om de medaille te laten slaan.

Gedurende de eerste 5 jaar werden en 10 miljoen exemplaren van verkocht. Het gebedje: "O Maria zonder zonden ontvangen, bid voor ons die onze toevlucht tot U nemen", is sindsdien door ontelbare gelovigen gebeden, zodat door héél de Christenheid Maria's "Onbevlekte Ontvangenis" gekend werd. Het is Pius IX die het in 1854 tot geloofspunt verhief. Dit werd met grote vreugde ontvangen, omdat het door heel de Kerk werd verlangd. Vier jaar later kwam Maria deze geloofswaarheid als het ware bevestigen, toen Zij te Lourdes tegen Bernadette zei: