Mij ontbrak een moeder, en Ik heb haar geschapen.
Ik heb Mijn moeder geschapen voor zij Mij schiep;
Nu ben Ik werkelijk een mens als alle andere mensen.
Dat was wat Mij ontbrak.
Mijn moeder heet Maria, zegt God.
Haar ziel is volkomen rein en vol gratie.
Haar lichaam is maagdelijk en vervuld van een zodanig licht,
dat Ik op aarde er nooit genoeg van kon krijgen naar haar te kijken,
naar haar te luisteren en haar te bewonderen.
Mijn moeder is zo mooi, dat Ik, die toch de hemelse pracht verlaten had,
Mij nooit uit Mijn eigen sfeer gevoeld heb, wanneer Ik bij haar was.
Ik weet toch, zegt God wat het is om door engelen gedragen te worden,
maar geloof Mij, dat kan het werkelijk niet halen bij de armen van een moeder.
Sinds Ik naar de hemel ben teruggegaan, heb Ik haar gemist en zij Mij. Zij is dadelijk weer bij Mij gekomen, met haar ziel en haar lichaam.
Ik kon niet anders, het moest zo zijn, zo was het als het hoort.
De vingers, die God aanraakten, konden toch niet onbeweegelijk worden.
De ogen, die God gezien hadden, konden toch niet gesloten blijven.
De lippen, die God gekust hadden, konden toch niet verstijven.
Dat zo reine lichaam dat aan God een lichaam had geschonken, kon toch niet met de aarde vermengd vergaan.
Ik zou het onmogelijk anders gekund hebben.
Ik kan nu wel God zijn, maar Ik ben toch haar zoon.
En eigenlijk zegt God heb Ik het voor Mijn broeders de mensen gedaan,
opdat zij een moeder in de hemel zouden hebben, een echte moeder
een van bij hen thuis, met lichaam en ziel, de Mijne.
Zo is het dan ook gebeurd. Zij is bij Mij vanaf het ogenblik van haar dood.
Haar tenhemelopneming, zoals de mensen dat noemen.
De moeder heeft haar zoon teruggevonden en de zoon zijn moeder.
Lichaam en ziel, de ene aan de zijde van de andere.
Als de mensen zich de schoonheid van dit mysterie toch eens konden indenken.
Laten zij nu, zegt God, er hun voordeel mee doen.
Zij hebben nu in de hemel een moeder, die hen met de ogen volgt,
met haar menselijke ogen.
Zij hebben nu in de hemel een moeder die hen liefheeft met heel haar hart, haar menselijke hart.
En deze moeder is Mijn moeder, die Mij aankijkt met diezelfde ogen,
Mij liefheeft met dat zelfde hart.
Wanneer de mensen slim waren, zouden zij daar hun voordeel uit trekken,
zij hoeven er toch niet aan te twijfelen dat Ik haar niets kan weigeren.
Wat wilt ge, zij is toch Mijn moeder. Ik heb het zo gewild.
Aangezicht tot aangezicht, lichaam en ziel, moeder en zoon.
Voor eeuwig Moeder en Zoon.