Zalige Edward J.M. Poppe

In België is het Edward Poppe, die de grote stoot geeft tot een algemene opleving van het godsdienstonderwijs. Hij was een Vlaamse (Belgische) priester met een bijzondere voorliefde en aandacht voor de armen, de jongeren en de heiligheid van de priesters. Hij was een apostel en heraut van deze tijd, vooral van de Eucharistie, van Maria-Middelares en van de liefde tot de Kerk. Poppe geeft in de lijn van de communiedecreten van Pins X een methode, gericht op de godsdienstige opvoeding rond de eucharistie (Eucharistische Kruistocht). Zijn ideeën werden catechetisch verder uitgewerkt door de Zusters van Vorselaar in hun ,,Godsdienstmethodiek”.
 
Edward Poppe werd geboren in Temse bij Sint-Niklaas, Oostvlaanderen (België) op 18 december 1890, in een bescheiden bakkersgezin. De dag na zijn geboorte werd hij gedoopt in de parochiekerk en men gaf hem de namen Edward Johannes Maria. Op 20 maart 1902 deed hij zijn Eerste Communie. In het jaar 1907, toen hij als oudste van het kroostrijk gezin en amper 17 was, stierf zijn vader. Poppe werd van dit ogenblik af praktisch "de vader" in het huishouden. Tijdens zijn schooljaren werd hij lid van het Algemeen Katholiek Vlaamsch Studentenverbond en 1909 besloot hij priester te worden ten dienste van "arm Vlaanderen", dat hij van huis uit en in de studentenbeweging had leren kennen en liefhebben.

Terwijl Poppe studeerde, nam hij tevens de leiding van de hele familie op zich. Hij bezocht het kleinseminarie te Sint-Niklaas-Waas van 1905 tot 1910, tot hij soldaat werd om zo zijn broer van de dienstplicht te verlossen. Tijdens zijn diensttijd studeerde hij wijsbegeerte aan de universiteit te Leuven. Na zijn diensttijd trad hij te Leuven op 13 maart 1912 in het Instituut Leo XIII waar hij op 20 oktober van hetzelfde jaar de tonsuur (of kruinschering) ontving. In Leuven las hij het boek van "De ware Godsvrucht tot Maria" van de heilige Louis-Marie Grignion de Montfort. Dit drukte op zijn verder leven het teken van een vurige verering van Onze Lieve Vrouw.

In het jaar 1913 behaalde Poppe de graad van doctor in de wijsbegeerte en in het jaar 1915 was hij weer in het grootseminarie te Gent, waar hij op 1 mei 1916 tot priester werd gewijd. Hij werd actief als onderpastoor in de arme Gentse arbeidersparochie Sint-Coleta, waarna hij voor de straatkinderen zorgde. Alles wat de priester bezat, ging naar de meestbehoeftigen: zijn geld, zijn eten, zelfs zijn bed, en toen dat alles weggegeven was, aarzelde hij niet zijn viool – en hij hield zoveel van vioolmuziek – en zijn zakhorloge naar de Berg van Barmhartigheid te brengen, om een arme vrouw, wier man in de gevangenis zat, uit de nood te helpen. Maar meer nog dan de armen en zieken beminde Edward Poppe de kinderen, de ellendigsten vooral. Zijn lijfspreuk was: "Ik sterf liever dan God maar half te dienen".

Na de Eerste Wereldoorlog werd Poppe rector van het klooster bij Moerzeke. Vanaf 1922 was hij geestelijk leider van een opleiding voor brancadierverplegers. Twee jaar later stichtte Edward het Karmelklooster bij Leopoldsburg.
Om gezondheidsredenen verhuisde hij aan het einde van de oorlog naar het landelijke Moerzeke om er als rector van het klooster op krachten te komen (1918-1922). Vier jaar contemplatie en studie, waarvan de helft te bed, waren voor Poppe voldoende om met woord en pen Vlaanderen attent maken op de zware tijden die op handen waren: doorbraak van marxisme, secularisatie en materialisme die Kerk en maatschappij ontwrichten.

In zijn laatste brief van 12 mei 1924 schreef hij aan zijn geestelijk leidsman: "Mijn zending scheen mij to moeten vermenigvuldigd worden door het volledig offer van mijn leven. En omdat ik mij tot mijn zending onwaardig bevond, daarom heb ik mij aan God aangeboden als een graankorrel, die door dood en verdwijning dient vermenigvuldigd te worden in vele andere apostelen van het Rijk, beter dan ikzelf". God aanvaardde dat otferaanbod en riep zijn dienaar tot Zich op 10 juni 1924.

Meer dan in Poppe’s tijd is er nu het probleem van het tekort aan priesterroepingen en sterker nog dat van de verleiding en de gevaren, waaraan de geroepenen staan blootgesteld. Laten we daarom met aandrang bidden dat Poppe’s levensoffer mag uitbloeien in een rijke oogst van vele en heilige priesterroepingen. Paus Paulus VI verwees niet zonder reden naar de Dienaar Gods als naar het voorbeeld voor de priesters van deze tijd, vooral voor de jongere generatie.

De meest geliefde priester van Vlaanderen overleed op 10 juni 1924 op 33-jarige leeftijd in Moerzeke. Op 3 oktober 1999 werd hij door Paus Johannes Paulus II zalig verklaard. In Moerzeke bevindt zich ook de Pius X kapel, waar het stoffelijk overschot van priester Edward Poppe begraven ligt. Deze grafkapel is een waar kunstwerk, en werd ontworpen door architect Lantsogh uit Brugge.