|
Dorothea (Dora) Visser
De gestigmatiseerde van Gendringen
Dorothea (Dora) Visser werd op 28
september 1819 geboren in Gendringen als dochter van een dagloner. Ze raakte
op twaalfjarige leeftijd aan haar rechterbeen zodanig gewond, dat lopen
vrijwel onmogelijk werd. Vijf jaar later kreeg ze een verlamming aan de
urinewegen. Bidden, lijden en vasten werden toen belangrijk in haar leven.
Eind 1843 zou ze voor het eerst de stigmata hebben ontvangen, die tot aan
haar overlijden in 1876 nog vele malen terugkeerden. Gedurende een jaar
kreeg zij elke vrijdag de wondetekens, later alleen op Goede Vrijdag en de
Kruisfeestdagen (3 mei en 14 september). Er zouden op haar voorspraak
genezingen hebben plaatsgevonden. Hierdoor en via preken van redemptoristen
kreeg Dora in Gendringen en omstreken een naam van heiligheid, maar zij riep
tevens kritische vragen op. Dora was één van de weinige Nederlandse
gestigmatiseerden. Op haar grafsteen op het kerkhof van Olburgen bij Dieren
staat vermeld, dat zij 33 jaar lang de wonden van Christus heeft gedragen.
Het wonder, dat is aangemeld,
betreft een wonderbaarlijke genezing, die zou zijn geschied op voorspraak
van Dorothea Visser. Het betreft een op dit moment 70-jarige man, die zonder
heupen is geboren. Hij heeft in zijn leven al diverse operaties ondergaan.
Altijd heeft hij met krukken gelopen. Zijn behandelend arts vertelde hem 8
jaar geleden, dat hij in een rolstoel zou belanden. Maandelijks ging deze
man toen de gebedsdiensten ter ere van Dora in Olburgen bijwonen. Ongeveer 6
jaar geleden bezocht hij het graf van Dora en vroeg haar voorspraak om
genezing. Thuis gekomen ging hij naar het toilet. Vervolgens blijkt hij een
soort blackout te hebben gehad, want ineens merkte hij, dat hij zonder
krukken door de kamer liep. Hij kon weer gewoon lopen zonder hulpmiddelen.
Een onderzoek moet nu uitwijzen of deze genezing, ook vanuit medisch
perspectief, inderdaad een wonder is. Een dergelijk wonder op voorspraak van
Dorothea Visser is onder andere nodig om 'zalig' verklaard te worden.
Door de genezingen die op haar
voorspraak hebben plaatsgevonden en via preken van redemptoristen kreeg
Dorothea in Gendringen en omstreken een naam van heiligheid, maar zij riep
tevens kritische vragen op. Haar huisarts bezorgde haar bekendheid door in
1844 een verdediging van haar ervaringen in brochurevorm uit te geven.
In 1853 werd Antonius Kerkhof
biechtvader van Dorothea. Hij raakte van haar heiligheid overtuigd en hield
een dagboek bij van de wonderbaarlijke gebeurtenissen in haar leven. Zijn
pogingen Dora's heiligheid openlijk te verkondigen, werden door de
aartsbisschop van Utrecht niet gewaardeerd en leidden in 1864 tot zijn
overplaatsing naar Kloosterburen in Groningen. Dora Visser ging als
huishoudster mee, en bleef bij hem toen Antonius Kerkhof in 1872 naar
Olburgen werd overgeplaatst. Daar overleed zij om 12 uur 's nachts van 11 op
12 juli 1876. Kerkhofs aantekeningen over Dorothea werden in 1965 verwerkt door de journalist Bert Kerkhoffs, waarna haar verering begon. Gerichte publiciteit rond haar honderdste sterfdag en een tentoonstelling over haar leven in 1991-1992 zorgden opnieuw voor een toeloop van bezoekers naar Dora Vissers graf. Bij het graf werd een gebedsbank geplaatst. Een aantal gebedsverhoringen is reeds gemeld. Stichting Dora Visser:
Er is een stichting: "Vrienden van
Dora Visser", Olburgseweg 1, 7225 NA Olburgen, die zich inspant voor de
erkenning van de stigmata en de openbaringen. De huidige pastoor heeft
verklaard dat er op dit moment een officieel onderzoek is gestart naar de
fenomenen rondom Dorothea Visser. Vrijdag 5 augustus 2005 kwam kardinaal Simonis van het bisdom Utrecht naar Olburgen om de eucharistieviering ter herdenking van Dora Visser voor te gaan.
"Foto met toestemming van Stichting Dodenakkers.nl"
Bronvermelding:
Dit artikel heb ik met toestemming van de redactie
mogen overnemen uit de Nieuwsbrief "Katholiek Nederland" van 19 maart 2005,
waarvoor mijn dank.
- Stichting Marypages -
|