Op Allerzielen (het feest van alle zielen) bidt de Katholieke Kerk voor alle overledenen die nog niet bij God in de hemel zijn.

Deze dag wordt gevierd op 2 november, de dag na Allerheiligen, waarmee deze dag nauw verbonden is. Met Allerzielen worden de overledenen herdacht en wordt een requiemmis opgedragen. Tijdens de mis worden overledenen van het afgelopen jaar in de parochie genoemd.

Allerzielen stamt uit de Benedictijner kloostertraditie van Cluny, waar het waarschijnlijk in de tiende eeuw voor het eerst werd gevierd. In de 13e eeuw kreeg het de naam Allerzielen. In de 14de eeuw werd deze herdenkingsdag algemeen in de Rooms-Katholieke Kerk.

Tijdens het concilie van Trente (1545-1563), bijeengeroepen door paus Paulus III werd de geloofsleer van het vagevuur vastgelegd. De kerk leert ons dat de zielen van de overledenen min of meer zondig zijn en kunnen wachten op hun loutering om voor God te verschijnen. De diepere gedachte achter Allerzielen is dat door het bidden voor de
doden, zij geholpen worden naar de eeuwige zaligheid door het verblijf in het vagevuur te bekorten.

Het is dus een dag waarop wordt gebeden voor de zielen van alle doden. Een oud gebruik is, om naar de kerkhof van vrienden en familie te gaan om bloemen te plaatsen, kaarsen op te steken en te bidden.